Clichés

De laatste keer dat ik iets postte is alweer meer dan een jaar geleden. Ik heb namelijk even een time- out gehad. Reden daarvoor is een klein jongetje dat, terwijl ik dit schrijf, druk aan het kruipen is! Ik ben al bijna 9 maanden moeder van een kereltje. Moederschap verandert je leven voor altijd en je kan je geen grotere liefde dan je kind voorstellen. Wat dat betreft zijn alle clichés waar.
Door een zware zwangerschap, een heftige bevalling en een hels herstel ben ik er dus lang uit geweest. Tegenwoordig werk ik in plaats van 4 nog maar 3 dagen per week en vul ik mijn dagen met alles wat met de kleine te maken heeft: voeden, verschonen, spelen, eten maken, opruimen, kleren wassen enz.  Ook de relatie met mijn lief is veranderd. Na jaren met z’n tweeën te zijn, is er een derde bijgekomen waar alles om draait. Als we af en toe met z’n tweeën wat doen, gaat het eigenlijk alleen maar over de kleine.

 

 

Ik weet nog dat we twee maanden na de geboorte een etentje hadden. Just the two of us, een zeven- gangen menu bij een top- restaurant. Achteraf een slecht idee, want ik gaf borstvoeding en na twee uur tafelen, barstten mijn borsten bijna uit elkaar! Het eten was heerlijk, maar het duurde en duurde! Niet alleen voor mijn borsten, maar ook voor mijn ziel. Het was de eerste keer zonder de kleine, die was bij mijn moeder en mijn zus. Ik keek bijna continu op mijn telefoon, stuurde berichtjes naar m’n mams om te vragen of alles goed was, maar ik werd behoorlijk genegeerd! Ondertussen kregen we nog 2 gangen extra! En in plaats van enthousiast te reageren, kon ik alleen maar “Nog meer!!??” roepen.
Grappig is dat iedereen heel nieuwsgierig is. Loop ik buiten met de wagen, komen mensen bij de kleine kijken. En een vragen die je krijgt!  Van “Is het een jongen of een meisje?” (Hoezo zie je dat niet!!!! 😡) tot “Slaapt hij een beetje door”. Daar is iedereen in geinteresseerd, of hij al doorslaapt. Zelfs mensen zonder kinderen vragen dat. Voor de geïnteresseerden: hij slaapt sinds deze week van 19u tot 7u. Maar ik juich nog niet, want het kan ook per ongeluk zijn. Zijn kennende is hij deze komende nacht weer wakker voor een voeding.
Ook duurt alles langer dan normaal. Tijdens het schrijven van dit bericht bijvoorbeeld. Ik ben al 4 keer opgestaan om mijn kleine ergens vandaan weg te halen. Inmiddels heb ik hem op mijn schoot genomen, terwijl ik met 1 hand tik en hem met de andere probeer tegen te houden als hij mama mee wil helpen met schrijven. Ook afspreken met anderen is een hele planning. Met een baby moet je alles plannen, maar valt er niks te plannen. Ben je net klaar om weg te gaan, spuugt hij bijvoorbeeld alles onder. Maar het is het waard! Het is echt het geweldigste wat me ooit overkomen is. Het is een ultieme liefde. Ik weet het: weer een cliché.

Ik wil de komende tijd weer meer posten. En maak je geen zorgen, het zal niet alleen maar over de baby gaan. Het worden weer als vanouds stukjes over kunst, boeken, eten en okay, af en toe toch over die kleine 😃.

Geplaatst in Other Issues | Een reactie plaatsen

Kip, pijnboompitten, rozijnen en 50 draadjes saffraan

Onlangs na lange tijd weer een onbekend recept uitgeprobeerd. En met succes!
In onze boekenkast staat een bescheiden aantal boeken waaronder kookboeken. Deze zijn eigenlijk van mijn lief. Veelvuldig gebruikt toen hij nog kok was, tegenwoordig voornamelijk stof aan het vangen in de kast. Ik besloot er onlangs eentje uit te halen. Mijn oog viel op Casa MORO van Sam & Sam Clark.

Sam en Sam Clark zijn eigenaars van het beroemde Moro restaurant in Londen. Voor de foodies, ze waren ook collega’s van elkaar bij de nog bekendere River Cafe. Anyhoe, Sam en Sam zijn tijdens hun drie maanden durende (!) huwelijksreis door Spanje en Marokko getrokken, hebben prachtige gerechten gegeten en besloten om in plaats van een plakboek, een kookboek te maken. Dat laatste verzin ik, maar het lijkt me wel een mooi en ontzettend aannemelijk verhaal ;)). Het resultaat is een geweldig kookboek (al 6 jaar oud trouwens) gevuld met heerlijk uitziende recepten. Onderstaande is een recept dat ik heb gemaakt en dat ik wil delen.

Pollo al ajillo con piñones y pasas 

 
 

Kip met pijnboompitten, rozijnen en saffraan

4 personen

Ingrediënten:
6 eetlepels olijfolie
12 teentjes knoflook, heel
1 middelgrote biologische kip, in 8 stukken
150 ml droge witte wijn of fino sherry
50 saffraandraadjes, geweekt in 7 eetlepels kokend water
100 g rozijnen, in warm water geweekt
75 g pijnboompitten, lichtbruin geroosterd of gebakken
zeezout en zwarte peper

De instructies in het boek zijn goed te volgen. Ik heb me er ook voor het grootste deel aan gehouden, behalve dat ik gekozen heb voor 5 kippenbouten (elk in tweeën gedeeld) en voor de witte wijn in plaats van de sherry. Onderstaande zijn de letterlijke instructies (dus met hele kip in 8 stukken verdeeld).

Laat de olijfolie in een braadpan op middelhoog vuur heet worden. Bak de knoflook goudgeel, neem hem uit de olie en zet apart. Bestrooi de kippendelen met zout en peper en bak de kippenborsten rondom knapperig en bruin. Neem ze uit de pan en zet ze apart. Bak dan de overige delen tot ze knapperig en bruin zijn. Schenk de wijn erbij met de geweekte saffraan, schud de pan goed zodat de wijn een emulsie gaat vormen met de olie. Breng alles tegen de kook aan, temper het vuur en verwarm alles 15- 20 minuten tot de kippenpoten bijna gaar zijn. Doe de kippenborsten erbij met de knoflook, uitgelekte rozijnen, pijnboompitten, zout en peper naar smaak. Leg het deksel op de pan en verwarm alles zachtjes 5- 10 minuten of tot de kippenborsten gaar zijn, maar sappig. De saus moet de dikte van yoghurt hebben. Voeg eventueel wat water toe als hij te dik is, of laat hem inkoken als hij te dun is. Haal daarvoor wel eerst de kip uit de pan, omdat die anders te gaar wordt. Breng de saus op smaak met zout en peper. In Spanje eten we pollo al ajillo vaak met met gebakken aardappelen en een salade. Gekookte nieuwe aardappelen zijn ook lekker.

Zoals ik al eerder schreef, één keer geprobeerd en meteen raak! Heerlijke, warme, maar sterke smaken door met name de hoeveelheid saffraan. De knoflook is ontzettend veel, maar niet in scherpte aanwezig. Doordat je ze heel bakt en daarna meestooft, krijgen ze de zoete smaak die ze krijgen bij het poffen. De pijnboompitten en de zoete rozijnen brengen de sterke smaken van de knoflook en saffraan helemaal in balans!
Ik realiseer me dat ik ontzettend klink als een amateur-kok van Masterchef, maar geloof me, dit recept is de moeite waard om uit te proberen. Wij hebben het gegeten met gekookte aardappelen en een simpele salade (Hollandse/ botersla, komkommer, tomaat, frisse dressing van olijfolie en rode wijnazijn).

Succes ermee en smakelijk eten!!

ps Plaatje van het gerecht staat niet in het boek, maar is van yours truly!
pps Van mijn goede voornemen om minder te eten (zie vorige post) is natuurlijk niets meer over…

Geplaatst in Food | 1 reactie

Gelukkig 2014!

Voor een ieder de beste wensen voor het nieuwe jaar!
Mijn (goede) voornemens:

  • minder eten
  • sparen
  • geen boeken meer kopen
  • meer boeken lezen
  • meer bewegen (joggen)
  • überhaupt actiever zijn
  • minder tv kijken
  • meer dansjes doen in de woonkamer
  • meer rokjes en jurkjes dragen
  • aardiger zijn
  • meer tentoonstellingen bezoeken
  • vaker scrubben
  • vaker voetbadjes nemen
  • meer taartjes bakken die ik niet kan eten
  • meer posten op mijn blog
  • vaker huis schoonmaken
  • tevreden zijn met wat ik heb
  • meer bezoekjes aan mijn moeder en zus
  • mijn schoonmoeder vaker bellen en bezoeken
  • blij zijn met mezelf
  • me houden aan deze voornemens
Veel liefs!
Geplaatst in Other Issues | Een reactie plaatsen

RaQuel van Haver

RaQuel van Haver (Bogota, 1989) vindt haar inspiratie voornamelijk op straat waar ze honderden foto’s maakt van hetgeen haar boeit. Het zijn daarbij vooral de in de Bijlmer woonachtige mannen die zij interessant vindt om weer te geven. Deze staren me, in haar werkruimte/ woning in Heesterveld, dan ook van alle kanten aan, vanuit kleine portretten van 30×30 cm en vanuit meer dan levensgrote schilderijen. Nadat ze de foto’s geselecteerd heeft, maakt ze een compositie op papier, die ze uiteindelijk weer op doek vertaalt, altijd de originele foto’s als eerste uitgangspunt beschouwend.
 
Dat ze van werken met materie houdt, is duidelijk zichtbaar aan de manier waarop Van Haver haar
schilderijen maakt. Haar werken kenmerken zich door pasteus gebruikte verf. Doordat ze gebruik maakt van grote kwasten om de verf te verdelen doen de werken op beeld ontzettend denken aan de arceringen van houtsnedes. Ze boetseert als het ware de lagen op uit jute vervaardigde doeken. Hierbij gebruikt ze niet alleen ‘verse’ verf, maar ook de dikke resten op haar palet. Dit boetseren doet recht aan de figuren die ze afbeeldt. Materie en voorstelling versterken elkaar enorm zodat het geheel vrij intimiderend kan overkomen. 
 
 

 

 
Behalve schilderijen maakt Van Haver ook houtskooltekeningen. Hierbij heeft ze, naast het aanbrengen van scherpe lijnen, ook de mogelijkheid om de houtskool iets uit te vegen, waardoor de tekeningen een zachtere aanblik krijgen dan de schilderijen.

 

Wat Van Haver gemeen heeft met Caribische kunstenaars is het vraagstuk van identiteit dat een belangrijke rol speelt in haar werk. Niet heel gek als je weet dat Van Haver als klein meisje uit Bogota geadopteerd is door Nederlandse ouders. Ze probeert het op te lossen door het weergeven van figuren die op het eerste gezicht vooroordelen bij mensen oproepen, maar die zich op elke plek op de wereld zouden kunnen begeven. Door ze meer dan levensgroot weer te geven en letterlijk meer ‘body’ toe te brengen, dwingt ze de toeschouwers om stil te staan bij thema’s als diversiteit en vooringenomenheid.
Dat RaQuel van Haver slechts een jaar geleden afstudeerde van de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht is niet zichtbaar in haar werk. Ze timmert goed aan de weg met meerder groeps- en solo tentoonstellingen. Ook is ze dit jaar voor de tweede keer genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor Vrije Schilderkunst. De uitreiking en de daarbij horende tentoonstelling worden in oktober gehouden.

Geplaatst in Art | 1 reactie

Zomer 2013

De zomer is allang weer voorbij. Al meer dan een week leven we officieel in de herfst van 2013. Hoewel ik ze nog niet gezien heb, weet ik zeker dat er al pepernoten verkrijgbaar zijn in de winkels. En voor je het weet, zie je overal kerstverlichting, kan je kerstbomen kopen, weet je al wat je eet met de kerstdagen, kopen we vuurwerk en proosten we op 2014.
Toch zal ik deze afgelopen zomer niet snel vergeten. Ik ben heerlijk met mijn moeder op vakantie geweest, op cruise door de Middellandse Zee. In een week tijd hebben we Rome, Genova, Marseille, Barcelona, Valencia en Tunesië aangedaan. Ben ik aan het opscheppen?? Tja, je kan het me niet kwalijk nemen! Het was een luxe van jewelste op het schip: restaurants, buffet, zwembaden en jacuzzi’s, lounges, casino, noem het maar op. Tijdens de cruise ook nog een boek uit gelezen, Silvia Tennenbaums De Wertheims. Ik hou ontzettend van familiekronieken, laat staan als ze in WO II afspelen. Het is dan ook een prachtig boek, laat een diepe indruk op je achter en je mist de personages nog weken nadat je het boek uit hebt.
De keerzijde van alle weldaad en ontspanning op de cruise, is het personeel dat er werkt. De mensen die op Java, Madagascar en Oost- Europa worden geronseld om voor een karige salaris negen maanden achter elkaar te werken op het schip zonder een dag vrij te zijn. Mensen die hun gezinnen met jonge kinderen achter laten om geld te verdienen. Een jonge kerel die nog 1 jaar hoefde te studeren aan de universiteit van Jakarta. Maar toen zijn vader kwam te overlijden, werd hij gedwongen met zijn studie te stoppen zodat hij kon werken om zijn moeder en broertjes en zusje te onderhouden. Zit ik daar te genieten… Loop ik voortdurend te klagen over van alles wat mis is in mijn leven…

Van Rome heb ik het meest genoten. Het is er geweldig! Het is mijn eerste keer geweest…. schande

hè .. een kunsthistorica en dan nog niet eerder in Rome.. Prachtig! Omdat we slechts een dag zijn gebleven, heb ik nog niet alles kunnen zien. Ik ga er zeker nog een keer heen.
Natuurlijk in het Vaticaan rond gekeken en daar de hoogtepunten gezien. Sixtijnse kapel van Michelangelo, maar het is zijn ‘Pieta’ dat me kippenvel heeft bezorgd.
Op de valreep eind augustus nog een weekend met mijn lief naar de Ardennen. Het was er koud, 14 graden en het regende. Niets zo onvoorspelbaar als de Ardennen. Maar het was er prachtig.
Ik heb in die tijd niet veel gepost, maar ben heus wel bezig geweest. Voor Sranan Art Xposed heb ik nog twee artikelen geschreven: een over Remy Jungermans en een over RaQuel van Haver. Ik zal beide artikelen op mijn blog posten. Ik hoop dit najaar meer te zullen schrijven dan dat ik de afgelopen zomer heb gedaan. Er staat toch geen cruise in de planning om me af te leiden.
Geplaatst in Other Issues | Een reactie plaatsen

Remy Jungerman

Maatschappelijke betrokkenheid en identiteit waarbij zijn Surinaamse afkomst een belangrijke rol speelt, kenschetsen vrijwel het gehele oeuvre van Remy Jungerman (Moengo, 1959). Ook tijdens de expositie ‘Adding up to the West’ in C&H Art Space in Amsterdam is dit zichtbaar.
In de catalogus van de inmiddels beruchte expositie Twintig jaar beeldende kunst in Suriname, die in 1995 in het Stedelijk Museum gehouden werd, werd Jungermans werk nog beschreven als “…abstract- surrealistische stijl die aan Miró doet denken. Sterk gestileerde mensfiguren met maskerachtige gezichten spelen de hoofdrol in een magische, kleurrijke ruimte.” Deze stijl verdween al snel uit zijn kunstwerken toen Jungerman zich een symbool toe-eigende dat als een rode draad in zijn latere werk zou blijven lopen: de pad.
Remy Jungerman in Mister Motley 27 maart 2013:
Jaarlijks is er een paddentrek, waarbij padden hun territorium verlaten en letterlijk de snelweg oversteken om ergens eitjes te gaan leggen, waardoor er nieuw leven ontstaat. Dat was een heel duidelijke metafoor voor mijn eigen verplaatsing: ik begaf me als het ware in een veld waarin ik eventueel overreden zou kunnen worden, òf overleven. Het symbool van de pad gaf dat spanningsveld goed weer.”
Op vroeger werk verbeeldde hij de pad inderdaad overgereden, maar het dier wist zich in zijn latere installaties overeind te houden. Zo maakte hij nog in 2012, tijdens een residency bij Tembe Art Studio in Moengo, een blijvende installatie bestaande uit een serie van 21 betonnen padden die de naam ‘Happy Land Apuku Return Blue’kreeg.
Behalve de pad hanteerde Jungerman ook andere tekens van de winti- cultuur in zijn kunstwerken. Daarbij maakte het niet uit of deze in installaties, collages, zeefdrukken of zijn schilderijen werden gebruikt: een tuinkabouter met een Afrikaans masker, lege flessen, zout, kokosnoten, jute van koffiezakken, witte grond en opgezette dieren. Jungerman ontwikkelde hiermee zijn eigen iconografische taal. Door deze te combineren met Westerse elementen toonde hij hoe symbolen uit verschillende culturen communiceren en hoe ze samen konden gaan.
Het leken tweedimensionale installaties die Jungerman toonde tijdens ‘Adding up to the West’. Beschilderde en met doek gewikkelde houten balken (grids) werden verweven in een abstracte compositie. Deze strakke lijnen in de installaties toonde hij al in eerder werk, zoals in zijn zeefdrukken, die geïnspireerd waren op de traditionele Surinaamse patchwork ( deze worden nog steeds gedragen door de Marron- gemeenschap in het binnenland van Suriname).

‘Peepina DI’, 2011
Foto: SBK Amsterdam

In deze grafische werken was Jungermans relatie met zijn afkomst evident. Interessant hieraan: de doeken werden in de jaren twintig en dertig van de vorige eeuw ontworpen, rond dezelfde tijd dat in Nederland de kunstbeweging De Stijl ontstond. Deze beweging, waarbij Piet Mondriaan, Gerrit Rietveld en Theo van Doesburg de bekendste vertegenwoordigers waren, kenmerkte zich met name door de toepassingen van primaire en neutrale kleuren en het terugbrengen naar de elementaire vormen in het ontwerp. De gelijkenissen van deze twee uiterste werelden waren treffend. Voortgedreven door dit besef, maakte Jungerman de installaties voor ‘Adding up to the West’.

 

‘Transition Obeah’. Foto: C&H Art Space
‘Opete disguised 1’. Foto: C7H Art Space
Al bij de serie zeefdrukken van ‘Captain Broos’ uit 2006 was al sprake van het integreren van westerse symboliek in Jungermans werk. Hij gebruikte het verhaal van zijn eigen betovergrootvader Kapitein Broos (1821-1880) hiervoor. Broos was een Surinaamse onafhankelijkheidsstrijder die vocht tegen de Nederlandse overheersers. Op de zeefdrukken toonde Jungerman een foto van Broos en versterkte hij deze door het gebruik van de kleuren rood, wit en blauw. Deze verwezen niet alleen naar het koloniale verleden van Suriname, maar zijn tevens de kleuren van de Winti- religie.
‘Captain Broos’, foto: SBK Amsterdam
In zijn vroeger werk leek Jungerman via symbolen die hij zichzelf had toegeëigend een oplossing voor het vraagstuk over identiteit te zoeken. Uitgangspunt was dus altijd zijn afkomst. Terugkijkend op zijn oeuvre leek er een keerpunt plaats te hebben gevonden in de manier waarop Jungerman in ‘Adding up to the West’ te werk ging. Zoals hij in een interview met Mr. Motley zei, is de serie één die voortborduurde op de houten grids die over voorouder- rituelen ging. Deze serie had als uitgangspunt echter niet zijn identiteit, maar de werken van het Modernisme van De Stijl. Maar dit betekent niet dat Jungermans afkomst niet meer van belang is. De iconografische symbolen lijken bij deze werken meer samen te smelten met de Westerse vormentaal van De Stijl. Hierbij lijkt hij een stap verder te willen gaan door de canon van de Westerse kunstgeschiedenis aan te vullen met wat de huidige maatschappij van haar verlangt. Het lijkt erop dat Jungerman in zijn zoektocht naar identiteit niet overreden is, maar dat hij het heeft overleeft. Hoewel ze van padden ook zeggen dat ze hoe dan ook altijd terugkeren naar hun plek van geboorte.
Geplaatst in Art | Een reactie plaatsen

Japin

Een van mijn favoriete auteurs is Arthur Japin. Al bij het lezen van Het Schitterend Gebrek ben ik verliefd geworden op zijn schrijfstijl. Prachtige zinnen, mooie verteltrant. Ook bij het lezen van andere boeken van hem ben ik erachter gekomen dat hij elke boek op een andere manier schrijft. Niet als auteurs als Brown, Kluun, Follett of Zafon: heb je er een gelezen, dan heb je ze in feite allemaal gelezen. Maar met Maar buiten is het feest ben ik verrast als ik me bij de eerste paar pagina’s al irriteer aan zijn schrijfstijl. Lees ik nou echt Japin? Het lijkt wel chicklit. Regels die bestaan uit hele korte zinnen. Een soort Van Royen- stijl, snel en moeiteloos, maar dan op de verkeerde manier. In verschillende hoofdstukken, verdeeld over het heden en verleden, word je meegevoerd in het leven van Zonne, een bekende Nederlandse die vroeger misbruikt is door haar stiefvader. Het is vreselijk om te lezen, soms ook het boek weggelegd, omdat het te heftig is. Maar hoewel het onderwerp zo fascineert dat je door wilt lezen, wordt je geduld niet beloond. Het hele verhaal, hoe heftig ook, blijft ontzettend oppervlakkig. Als je het boek uit hebt, blijf je achter met een leeg gevoel. Omdat er iets niet klopt, het verhaal is nog niet af. Er ontbreekt nog van alles. Het gaat niet de diepte in.
Op 1 oktober komt zijn nieuwe boek uit, De man van je leven. Jammer dat een slechte ervaring mij zo kan beïnvloeden. Ik wacht nog even met het lezen van een volgende Japin.

Geplaatst in Books | Een reactie plaatsen